Menno Simonsz de Vader van de Doopsgezinden

In Aalsmeer was er in de 16e en 17e eeuw een grote concentratie Doopsgezinden en het is nog steeds een belangrijk geloof in onze gemeente.

Mijn vader was van protestantse komaf, zijn opa Jan Mantel kwam met dit geloof van Andijk naar de Haarlemmermeer, toen deze was drooggemalen.

Mijn moeder kwam uit een doopsgezind nest op de Uiterweg.

Mijn broer en ik gingen naar de Colombiaschool, een openbare lagere school, dicht bij ons ouderlijk huis in de Hortensialaan.

We kregen wel godsdienstles en wel van de in Aalsmeer zeer goed bekend staande doopsgezinde Hasie Buis. Haar bijnaam was ‘De eeuwige glimlach’….!   Oude Aalsmeerders zullen zich haar zeker kunnen herinneren.

We gingen zondags trouw naar de Zondagschool olv Hasie Buis. Ik weet nog wel, dat ik haar geweldig vond. Ze kon prachtig vertellen…. en ik hing dan ook aan haar lippen.

In 1950 ging ik mee naar het doopsgezinde kamp in Almen. We logeerden bij Boer Boslo en ik lag in het hooi op de schuurzolder boven de varkens. Op een nacht werden we wakker gemaakt en mochten we beneden kijken naar de geboorte van ettelijke mooie rose biggetjes….!

Toch verwaterde het geloof, het ebde gewoon langzamerhand weg….maar toch is er zonder dat ik daar vaak erg in heb, veel blijven hangen.

De prent hierboven is van de Vader van de doopsgezinden, Menno Simonz, geboren in Witmarsum in Friesland in de maand januari van het jaar 1496.

Hij werd pastoor in 1524 en werd vicaris in zijn pastoraat te Pingjum. Zijn leven kenmerkte zich door diepe ernst en zachtmoedigheid. Daarnaast was hij bijzonder ijverig en legde hij grote studiezin aan de dag.

Hij kwam er achter dat de roomse leer niet de ware was….!

In 1536 kwam de ommekeer in zijn leven, toen hij besloot om zijn priesterambt neer te leggen. In die tijd roerden de zogenaamde Wederdopers zich. Deze beweging ging echter met zo veel uitwassen gepaard, dat onze Menno zich aangetrokken voelde tot de meer vredelievende dopersen.

Nu hij geen pastoor meer was kon hij trouwen en dat deed hij dan ook. Na zijn huwelijk wijdde hij zich aan het doorgeven van zijn inzichten in de Heilige Schrift door het ‘FUNDAMENTBOECK’ te schrijven, zijn belangrijkste werk.

Door zijn manier van optreden stelde hij zich bloot aan de gevaren van de Inquisitie. Toch verbreidde hij het ‘WOORD’, niet meer gebonden aan een plaatselijke gemeente, maar als rondreizend prediker.

Hij trok door grote delen van Groningen en Friesland, bezocht ook Holland, waaronder waarschijnlijk Aalsmeer, maar daar zijn geen bewijzen van en streek tenslotte in 1554 op 58jarige leeftijd neer in de omgeving van Luebeck Duitsland, waar hij betrekkelijk veilig was.

Hij wekte zijn volgelingen op tot gehoorzaamheid aan de overheid, maar wees een overheidsambt af, evenals het afleggen van de eed en het dragen van wapens en het dienstdoen in het leger.

Hij bevorderde een leven dat in het teken staat van ‘Liefde’ en ‘Lijdzaamheid’, in de verwachting van de spoedige wederkomst van onze Lieve Heer…..!

Op 65jarige leeftijd stierf hij op 31 januari 1561 in Wuesterfelde bij Luebeck.

Hondertwintig jaar na zijn dood werden zijn verzamelde geschriften uitgegeven onder de titel ‘Opera Omnia’.  Dit boek vond ook onder gereformeerden in die tijd veel aftrek!

De Doopsgezinde Broederschap beschouwt hem als grondlegger van de Doopsgezinde Gemeenschap.