Vandaag, vrijdag 23 april, hadden we weer eens een byzondere ontmoeting op ons eiland in de Westeinder Plas…..!
Verleden jaar was het een konijn…..en nu 3 piepkleine, groenige, pasgeboren nijllgansjes….. vader en moeder waren in geen velden of wegen te vinden….en dus besloten de drie mij maar als hun moeder te volgen…!
Ze huppelden achter mij aan en vleiden zich alledrie dicht tegen elkaar, tegen mijn schoen, aan…! Wanneer ik me verplaatste om bijvoorbeeld even een drankje uit de coolbox te gaan halen….renden ze onmiddelijk achter mij aan! Ze waren totaal niet bang, ook niet voor m’n echtgenote en m’n broer.
Toen we met de boot vertrokken, hadden we gehoopt hun op het eiland op dezelfde plek bij de steiger achter te kunnen laten… zodat vader en moeder neilgans hun piepende kroost weer zouden vinden….!
Maar de kleine beestjes zwommen met een bloedgang achter onze boot aan.
Ik ben sneller gaan varen….om ze te lossen en nu maar hopen, dat ze terugkeren naar het eiland voor de hereniging met hun ouders….!
Ik ben geen doemdenker, maar de slechtvalken in de watertoren zie ik als een groot gevaar voor de lieve kleine gansjes…en niet te vergeten de snoeken en de ratten…!
Ik heb ze een naam gegeven…’Piep, Pap en Poep’!
