Stockholm 1960

Begin februari 1960 reisde ik naar Stockholm Zweden voor de zweedse taal.
De bedoeling was, dat ik de taal in drie a vier maanden tijd onder de knie zou krijgen…!
voor een heel klein prijsje kocht ik een tweedehands fiets, om me in de stad te kunnen verplaatsen.
Ik had een onderkomen van 1 kamer bij een bejaard echtpaar in de Fleminggatan en ik werkte vanaf 5 uur in de morgen tot 1 uur in de middag bij een bloemenimporteur, waar ik de grotendeels geimporteerde bloemen uit Aalsmeer, inpakte voor de winkels in Zweden, ook het hoge Noorden. Die werden door mij met een bestelbus naar vliegveld Bromma vervoerd. Het verkeer was daar links…en dat was even wennen in het drukke Stockholm. En het was altijd pezen tegen de klok…!

’s middags en ’s avonds leerde ik zweeds, met behulp van gemaakte vrienden en vriendinnen…! Ook had ik na een paar weken een goede zweedse leraar weten te bemachtigen…en toen ging het snel.
Ik probeerde van het begin af aan de krant te ontcijferen, ging naar zweedse films, vooral van de beroemde zweedse regisseur Bergman of naar amerikaanse films, die zweeds ondertitled waren en dwong me zelf niet naar het engels gesprokene te luisteren, maar het zweeds te lezen.
Ik bezocht diverse bloemenimporteurs en hier en daar mocht ik een order voor het thuisfront noteren…!
3 April 1960 kwam er plotseling een eind aan m’n studie en het mooie, interessante leven in Stockholm… M’n vader was op 55 jarige leven aan een hartaanval op de tribune van het Olympisch Stadion gestorven, in de armen van mijn moeder en naast m’n twee en half jaar oudere broer Nico…, die mij later die dag belde… ik was kapot.
Ik boekte het eerste beste vliegtuig naar Schiphol. Verder zal ik het niet over die zwarte bladzijden in m’n bestaan hebben.
Mei reisde ik terug naar Stockholm, waar ik na heel veel moeite een kamer vond, die ik met een jonge duitse kok moest delen..!
Bobbie Bopp heette hij, een ontzettend aardige knul, die al 2 jaar in Stockholm woonde, maar nog geen 2 woorden zweeds kon spreken…! Het was moeilijk, maar ik moest hem verbieden met mij in het duits te praten…dat zou m’n hele studie verknoeien, maar ik beloofde hem, dat zo gauw ik volkomen zeker was van mijn Zweeds, dat we dan wel duits konden spreken en samen gezellig uit konden gaan in Stockholm.
Half juni, was het zover… en werden we goede vrienden tot mijn vertrek half juli!
Bobbie Bopp, heb ik geportretteerd, maar het viel hem niet mee een uurtje voor me stil te zitten.
Ik ben die jongen, toch wel heel dankbaar, dat hij me niet met z’n duits gestoord heeft, tijdens m’n studie zweeds!

Ik draag dit nummer aan hem op:
Danke Schoen van Bert Kaempert.