Toen was geluk nog heel gewoon – Gerard Cox

In 1946, ik was toen 8 jaar, tekende ik de jongste broer van mijn moeder, Wim Spaargaren, van de Uiterweg, de Buurt…! Hij woonde in het huisje naast ‘Ancora’ het huis van zijn broer Jan Spaargaren en hij had zijn leven lang een pet op. Een bijzondere man en redelijk bekend in Aalsmeer…!
Mijn vader schreef z’n commentaar naast de tekening…!

In 1948, ik was toen 10, begon ik interesse te krijgen om de filmsterren in het tijdschrift ‘De Lach’ na te tekenen. Er zijn ook nog wat tekeningen bewaard gebleven van het tekenuur op school…:

Met moeder en broer Nico aan de tafel in de Hortensialaan tekende ik veel mooie filmsterretjes, die redelijk bewaard gebleven zijn:

Ik tekende dit naakt thuis …zonder voorbeeld! Op school had ik er enorm veel succes mee bij m´n ook 10jarige vriendjes…!

</a

Neef Pierre Tuning tekende ik in 1950 Pierre was toen 5 of 6 jaar oud en ik 12

De laatste tekeningen zijn tussen 1948 en 1951 gemaakt. Ik was toen tussen de 10 en 13 jaar. Dat de interesse voor het vrouwelijk geslacht al op m’n 10e begon is duidelijk en ik heb er tot de dag van vandaag nooit genoeg van gekregen…! Het tekeningetje van het vrouwelijk lichaam zonder hoofd was niet nagetekend, maar zonder moeite en zonder voorbeeld op papier gezet.

In 1952, op m’n 14e, tekende ik volgens mij het mooiste portretje van de italiaanse filmster Rosana Podesta:

Ik zocht even op google naar Rossana Podesta en vond meerdere mooie foto’s van haar, waarvan ik er 1 hier afdruk:

Tussen 1952 en 1994 zijn er nog ong.25 portretten gemaakt en ik heb ook nog een paar heel goede tekeningen gevonden van mijn 3 zoons en nichtje Marjolein Vellekoop-Mantel, die zal ik waarschijnlijk deze week of volgende week laten zien.
Van de schilderijen gemaakt in de jaren ’60 en latere jaren hangen er enkele op diverse plaatsen in Nederland en daar heb ik geen copies van.
De schilderijen, krijgen ook tzt een beurt op MP.