Avontuur in de Perzische Golf mei 1984

Achter mijn rug (lichtblauw gestreept shirt) zie je de baai tussen de 2 bergen, waar ik een spannend avontuur beleefde in 1984.

Kiki (rechts) en ik waren op klanten bezoek in Dubai.

Herman v. B.bloemen-importeur(links) had ons uitgenodigd voor een bezoek.

Het avontuur, dat ik met Leo ( witte kleding) beleefde in Khor Fakkan, heb ik in mei 1984 opgeschreven.

Als je ons komt bezoeken, gaan we diepzeeduiken, zo telexte Leo, de assistent van een goede bloemenrelatie in Dubai U.A.E. naar mij.

Half Mei 1984 was het zover……! Na een lange vlucht met de KLM , gevolgd door een lange rit per auto van Dubai naar Khorfakkan, stonden Leo en ik daar op het verlaten strand in een baai aan de Perzische Golf.

Ik voelde me niet helemaal op m’n gemak…., want het was al weer 7 jaar geleden, dat ik m’n diepzeeduikdiploma, in een tijdsbestek van 4 dagen in La Manga Spanje had gehaald….. en daarna had ik slechts een paar maal gedoken.

Ik was me terdege bewust van de gevaren……! Was de duikuitrusting wel in orde….?

Kon Leo, een dertigjarige en ook al niet te ervaren duiker dit allemaal wel aan…? Hij had de leiding, maar kon hij mij, een 46 jarige, niet al te stoere hollander wel weer heelhuids en gezond bij z’n in het hotel wachtende vrouwtje brengen….?

Het weer was goed, ofschoon er toch iets te veel wind stond naar mijn zin.

We hielpen elkaar de uitrusting omgespen……Ik had het onbehaaglijke gevoel, dat Leo het zo goed had vastgemaakt, dat ik het in geval van nood, niet gemakkelijk zelf zou kunnen afdoen…., maar kom op, weg met die gedachte!

M’n tank siste soms…. als een nijdige slang…, maar Leo antwoordde op mijn bezorgde vraag of hij misschien lek was, dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat het ‘sissen’ niet ernstig was, want er zat genoeg zuurstof in voor 45 minuten duiken en trouwens in zee zou de druk van het water het lek vanzelf dichten..!

Zie je die kleine rots daar op ongveer 250 meter..? Daar zwemmen we heen, daar is het een paradijs voor een diepzeeduiker, echt schitterend! Prachtige koraal en we zullen de mooiste vissen kunnen bewonderen!

Raak niet in paniek, als je een haai ziet…., ze doen niets, tenzij je gewond bent, want dan komen ze op het bloed af en maak geen bombarie…gewoon rustig zwemmen!

We liepen achteruit van het strand over de rotsachtige bodem, tegen de golven in.., totdat we ons konden omkeren, om zwemmend de diepte van de zee op te zoeken.

Ik bleek te weinig lood aan mijn riem te hebben, want ik had de grootste moeite met het naar beneden gaan..!

Ik gaf Leo een teken, dat ik te licht was. Boven water gekomen, gaf hij mij 2 stukken lood meer, die hij speciaal hiervoor had meegenomen. Ik zonk nu als een baksteen en naar mijn gevoel, was ik nu weer iets te zwaar, want ik had enigszins moeite om niet de bodem te raken…!

Toch zwom ik tamelijk op m’n gemak achter Leo aan, die zo nu en dan iets aanwees…, een grote rog, een zeepaling, een sidderaal, zeepaardjes, schitterende kwallen en betoverend mooie, kleurige vissen…!

Hij tikte met z’n dolk een ‘Stonefish'(zwaar giftig) aan, die je amper op de zeebodem kon waarnemen. Het beest schoot als een pijl uit een boog weg….!

Zo nu en dan maakten we het teken, dat alles in orde was….!

Naar mijn gevoel hadden we nu zo ongeveer een 25 minuten gedoken en waren we in de buurt van de rotsen, een kwart kilometer van het strand. Het koraal was werkelijk schitterend…, ik nam al dat moois in me op…. Helaas haalde ik m’n knie open aan het koraal en moest ik weer even aan bloeddorstige haaien denken.

Het deed behoorlijk pijn en het bloedde waarschijnlijk behoorlijk, maar dat was niet goed te zien.

Als de haaien daar maar niet op af komen…., want dat ze er waren in de Perzische golf, dat was een zekerheid! Ik vergat m’n knie, door de prachtige scholen vissen om ons heen.

Leo maakte een foto van me met z’n onderwaterkamera.

We werden weer omringd door exotische vissen en de tijd verstreek….! We waren op ong. 25 meter diep, toen ik plotseling een vreemd en onbehaagleijk gevoel kreeg….! Alsof het me ingefluisterd werd, moest ik op mijn dieptemeter kijken, die aan een slang, langs mijn lichaam hing….!

Leo had gezegd, dat wanneer de meter op 500 zou staan, we terug op het strand zouden moeten zijn…! Ik schrok …., de meter stond nog op slechts…. 400….. en we  waren 250 meter uit de kust, op 25 meter diepte…..!

Ik tikte Leo aan en liet m’n meter zien….. hij gaf het teken van onmiddelijk omhoog!

Maar te snel mag niet…. dus langzaam, de ontsnappende belletjes niet passerend, spartelden we ons naar de oppervlakte….. Het gewicht en de golven maakten het niet gemakkelijk om lang boven te blijven praten….. Onmiddelijk naar de kust zwemmen, bracht hij proestend uit….!

Onbegrijpelijk…. zei hij, jouw tank zo goed als leeg, terwijl de mijne nog half vol is…?!

Leo dook weer onder en begon richting kust te zwemmen….., mij zielsalleen aan m’n lot overlatend.

Ik had nog wat zuurstof…., maar was dat genoeg, het leek me een verschrikkelijk eind….! Ik zwom op ongeveer 1 a 2 meter onder de zeespiegel, maar ik had het gevoel, dat ik niet vooruit kwam, door die sterke wind vanuit land….!

Juist op het ogenblik, dat ik de laatste zuurstof uit m’n tank consumeerde…., schoot er iets heel groots onder me door…, een lange donkere schaduw, het kon niets anders dan een haai zijn….!

Even later, het beest was omgedraaid….en ik kon het nu beter onderscheiden, omdat hij langzamer zwom, de haai was 2 en een halve a 3 meter lang!

Ook dat nog…, wat een ellende, ik voelde m’n knie weer heviger pijn doen en hij bloedde waarschijnlijk behoorlijk. Rustige bewegingen maken, niet in paniek raken fluisterde ik mezelf in.

Als ik het geluk zou hebben, dat die haai of misschien wel meerdere haaien, me niet zouden aanvallen, dan haal ik de kust nog niet…!

120 meter nog of was het meer…? Tegen de golven in, met dat naar benedentrekkende gewicht aan mijn riem had ik absoluut geen kans, dacht ik….

Schreeuwen om hulp had geen zin. Er was geen mens…… niet op zee en niet op het strand!

Ja, Leo, op zekere diepte in het water… op weg naar de kust!

Zo nu en dan kreeg ik een slok water naar binnen, wat me nog paniekeriger maakte……zou dit hier in de Perzische Golf m’n einde moeten worden? Een smakelijke hap voor
de haaien…. nou ja smakelijk? 

De haai was ik uit het oog verloren, was hij er van door gegaan en waar bleef Leo nou…, in godsnaam laat hem weer naar boven komen! De golven sloegen in mijn gezicht, ik kokhalsde van het zoute water in mijn keel…!

Ik wilde me het liefst van het gewicht van mijn loodzware riem ontdoen….waar bleef Leo nou?!

Gek eigenlijk, dat je zoiets als een stuk duikersuitrusting van betrekkelijk weing waarde, niet onmiddelijk naar de bodem laat zakken…. om je vege lijf te redden!. Neen, dat doe je niet, het is niet van jezelf….. en je verzuipt er mee!  Idioot, maar zo gaat dat vaak in de praktijk!

Ja, daar was Leo…. hij zag me worstelen en proesten en schoot op me af, zo snel hij kon….!

Ik reikte hem de riem en hij blies z’n zwemvest half op om voldoende opwaartse kracht als tegenpool van het ontvangen gewicht op te wekken….! Bij mij viel er weinig op te blazen, want er zat totaal geen lucht meer in mijn tank!

Leo was weer gedoken om het laatste stuk onder water af te leggen naar de kust.

De strijd had ik nog niet opgegeven, maar het was een bijna onhaalbare taak om tegen de golven in aan de oppervlakte de kust te kunnen bereiken… en toen kwam ik plotseling op het lumineuze idee me rugzwemmend proberen voort te bewegen…!

De tank was dan wel leeg, maar fungeerde wel….. als luchtkussen. De golven sloegen nog wel over mijn hoofd, maar niet meer direkt in mijn gezicht en ik kreeg weer voldoende lucht en moed om alles op alles te zetten!

Het duurde een eeuwigheid naar m’n gevoel, voor ik vaste bodem onder mijn voeten voelde…., maar ik had het gered! Halleeluja…!

Laat het een les zijn voor hen, die misschien in ongeveer dezelfde situatie komen te verkeren….,denk niet te licht over de gevaren van deze wel zeer spektaculaire sport!

Neem geen risico’s, ga uitsluitend met een echte, ervaren duikspecialist in zee…… en zorg er voor, dat je duikuitrusting in orde is!!      Een sissende tank bijvoorbeeld… betekent gevaar!           

( Eddie Mantel, mei 1984)