Vervolg van 30-1-2010 Alex Orloff Davidoff

Op 30 januari dit jaar heb ik een stukje geschreven over Alex Orloff Davidoff, zoon van een neef van de laatste Russische Tsaar, graaf Alexej Orloff Davidoff.

Ik heb Alex of Lex in m’n kinderjaren meegemaakt, toen hij werkzaam was als correspondent voor M&M in het houten kantoortje achter ons woonhuis.

Toen in 1958 het nieuwe kantoor werd betrokken, was Alex voor mij voor het grootste deel uit zicht…ik zat nl. van ’s morgens vroeg tot laat in de middag op de veiling vanaf sept. 1961.  Gelukkig kreeg ik zojuist een prachtige brief met enkele foto’s opgestuurd door Margre Vervloed, de dochter van Bab en nicht Dini Vervloed, die werkzaam geweest is bij M&M op kantoor.

Op de foto links: Daan Offerman, Margre Vervloed, met daarboven Alex en broer Nico Mantel. (1976)

Op de foto rechts van 1983: knielend Daan, staand Alex, Henk van Gils en broer Nico, rechtsonder Karel en Margre.

De inhoud van de brief van Margre was zo leuk en gaf zoveel inzicht over de komische inborst van Alex, dat ik hem wel, ter aanvulling van mijn vorige bericht over hem,moest plaatsen.(echter ingekort).

Ze schrijft: Over Orloff, voor mij Or of Orrie, zou ik wel een heel boek kunnen schrijven. Vanaf 2 februari 1976 werd ik collega van hem. Mijn vriend Karel kreeg vanaf maart 1980 dagelijks met hem te maken en ook op hem heeft hij veel indruk gemaakt.

Kenmerkend voor Orrie (Alex) was, dat je de klok er op gelijk kon zetten, dat hij met bepaalde uitspraken of gezegdes kwam….’s morgens kwam hij binnen en zei dan: "eerst koffie, anders val ik in slaap"en ’s middags, hij begon nooit eerder dan 14.00 uur, wanneer hij dan het pand betrad, zei hij steevast met een verongelijkt gezicht: "er is hier op het dorp een schrijnend tekort aan pisbakken!"

Op maandagmorgen stelde hij altijd dezelfde vraag of we het weekend ‘in gepaste vreugde’ hadden doorgebracht.

Orrie gooide niet alleen met paperclipsen, als iedereen serieus zat te werken, hij vond het ook nodig om bijna dagelijks het deksel  van de koektrommel keihard op de grond te gooien, zodat iedereen zich rot schrok….!

Ook werd bij elke beker koffie, die hij dronk, nog even nadrukkelijk gezegd: "daar kun je beter van piesen, dan van een stukkie kaas….!

Er werd inderdaad, zoals U schreef, veel gebak gegeten bij ons op kantoor en Orloff bestelde altijd een gebakje met geel ‘slijm’…! En als mijn truitje na het eten van koek of gebak wel eens onder de kruimels of poedersuiker zat en ik dat afschuierde, vroeg Orloff altijd heel aandoenlijk als een klein jongetje…"mag ik dat asjeblieft doen…?" Je zou dan bijna ‘JA’ zeggen!

Wat hij ongeveer 3 keer per uur opperde was:"Wie zijn wij…?" Maar daar werd heel wijselijk geen antwoord op gegeven…!

Wat niemand achter graaf Alex had gezocht is, dat hij een groot fan was van ‘TOPPOP"!

Hij kon een heel goeie imitatie geven van ‘Blondie’ met Denis, Denis en ook de tekst van Queens. ‘I want to ride my bicycle’ werd vaak gedeclameerd.

Op mijn nadrukkelijke verzoek zong hij vaak ‘Auf der Heide blueh’n die letzten Rosen’ en dat deed hij zo vol overgave…. dat hij meestal paars aanliep.

Onvergetelijk vinden we nog altijd die keer, dat buurman Dr.Klicks voor het raam kwam zeggen, dat er gele lijnen waren getrokken in de straat en Alex begreep dat er gele lijsters in de boom zaten….Hij stoof toen gelijk naar buiten om de gele vogeltjes te gaan zien…!

Als ik eens in het zwart gekleed was, noemde hij me ‘de zwarte Dahlia’ en uiteraard was het gevaarlijk om dicht bij hem in de buurt te komen, want dat resutleerde altijd in een (bijna-)greep en dan zei hij er altijd bij:’de lucht is vrij’….!

In de zomer was Orrie altijd gekleed in tropenpak met kniekousen……., want vond hij ‘korte sokjes zijn vulgair’!

Met Drie Koningen at de familie Orloff Davidoff altijd cake of tulband, waarin een steen meegebakken was…..! De ‘gelukkige’, die de steen trof, mocht dan altijd de hele avond een kroontje op zijn hoofd dragen.

Eens per jaar ging de hele familie , inclusief schoonzuster Truida, naar het bal van de Oostenrijkers. Orloff Davidoff huurde dan een rokkostuum met cape voor zichzelf. Ze gingen dan in een volkswagenbusje van M&M naar het feest.

Tot de kennissenkring van Alex  behoorde Mr. G.B.J.Hiltermann…. voor Alex was dat gewoon ‘Guus"! En de franse ambassadeur Senard, ooit gegijzeld in Den Haag door Japanners in 1974. De eerste gijzeling in Nederland!

Wie bij Alex op visite kwam, moest in het gastenboek tekenen.

Alex was enorm nieuwsgierig,….. als hij iets wilde weten, zei hij altijd…: ‘Karel vraagt… of ‘Karel wil graag weten….’, omdat hij niet voor z’n nieuwsgierigheid uit wilde komen.

Op een bepaald moment in de middag vroeg hij altijd….’Wie gaat er naar de post??? En als hij dan hoorde, dat iemand zijn naam uitsprak…. baste hij altijd ‘Wat Orloff??? Hij had er een hekel aan, maar deed het wel!

Tot zover de brief met ontboezemingen van Margre….!

Alex was getrouwd met Mathilde (Tilly) Spaargaren, de tweede dochter van Cornelis Spaargaren (bampi)(1871-1956),De eerste leerling van de tuinbouwschool in Aaslmeer. Later werd hij zelf leraar aan de RMTS in Aalsmeer en ook andere tuinbouwscholen in Amsterdam, Roelofarendsveen en Haarlem.

Alex bezat een eilandje op de Westeinder Plas, waar hij met byzondere bomen en planten  een waar paradijsje wist te realiseren…..Hier vertoefde hij vaak in de zomer met echtgenote Tilly en kinderen in de weekends. Het bootje stelde niet veel voor, maar ze voeren vorstelijk gekleed in de adelijke trant van het begin van de vorige eeuw naar hun prachtige stek… Tilly met haar bleke huid en lange, wapperende blonde haren onder een parasol….!

Wat ik me persoonlijk heel goed kan herinneren uit de tijd, dat hij werkte in het houten kantoortje achter ons huis (Hortensialaan 7)… eind jaren ’40/’50 is, dat wanneer Alex bij ons in huis naar het toilet ging steevast op de barometer tikte, die tegenover het toilet hing, er nooit op keek, maar wel altijd hetzelfde zinnetje uitsprak….’De oorlog is ontbrand…!’ Ik heb toen een keer de grap uitgehaald om de barometer weg te halen…….Hij had vaste tijden dat hij kwam en ik lag op de loer…. hij tikte z”n knokkel op de kale muur en zei zoals we gewend waren: ‘De oorlog is ontbrand’…!

(met dank aan achternicht Margre voor de komische herinneringen aan Lex of Alex of Alexej  of Orrie of Orloff of Orloff Davidoff of graaf Alex Orloff Davidoff!)